บทที่ 5 เรื่องที่ไม่มีใครได้ยินครบ
ภูเมืองเห็นนนท์ยืนรออยู่ข้างรถของนวลละออ
เขาเพิ่งมาถึงโรงพยาบาลหลังจัดการคำขอเอกสารคดีวีระชัยเสร็จ ยังไม่ทันปลดเข็มขัดนิรภัย นวลละออก็เดินออกมาจากอาคาร
นนท์รับกระเป๋าจากมือเธอ เปิดประตูรถ แล้วก้มลงฟังสิ่งที่เธอพูด
เธอยิ้ม
รอยยิ้มเล็กนิดเดียว แต่เขาไม่ได้เห็นมันมาหลายวันแล้ว
ภูเมืองหยิบโทรศัพท์ ข้อความขอพบหลังเลิกงานยังไม่มีคำตอบ
เขามองทั้งคู่เดินอ้อมไปดูยางรถด้านหลัง นนท์ย่อตัวลง นวลละออยืนถือโทรศัพท์ส่องไฟให้ ก่อนพากันกลับเข้าที่นั่งและขับออกไป
ภูเมืองวางโทรศัพท์ลง
เขาไม่รู้ว่าเธอขอให้นนท์เดินมาส่งเพราะไม่อยากอยู่คนเดียว ไม่รู้ว่าล้อหลังอ่อนจนต้องไปเติมลม
เขารู้เพียงว่าเธอมีเวลายิ้มให้คนอื่น แต่ไม่มีเวลาตอบเขา
เช้าวันถัดมา พิชญามาหาที่ห้องทำงานพร้อมเอกสาร
ภูเมืองให้เธอวางไว้ แล้วถามเรื่องเดิมทันที
“คุณบอกหมอว่าเราเป็นอะไรกัน”
พิชญาหยุดมือ
“ญาไม่ได้บอกว่าเป็นอะไรค่ะ”
“แล้วทำไมเขาถึงเข้าใจแบบนั้น”
“ญาบอกว่าช่วยดูแลเรื่องอาหารกับเสื้อผ้า ถ้าหมอคิดไปไกลกว่านั้น ญาก็ขอโทษ”
“ต่อไปอย่าไปคุยเรื่องส่วนตัวของผมกับเขาอีก”
เธอก้มหน้า
“ได้ค่ะ แต่ญามีเรื่องหนึ่งที่ไม่รู้ควรบอกไหม”
ภูเมืองเงียบรอ
“ญาเห็นหมออยู่กับคุณนนท์บ่อย เขาดูสบายใจกันดี ญาเลยคิดว่าหมออาจไม่ได้อยากให้พี่ไปอธิบายแล้ว”
ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมา
“คุณรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่อยากฟัง”
“ญาไม่รู้ค่ะ แค่กลัวพี่จะเสียใจ”
เธอรวบเอกสารช้า ๆ
“บางทีถ้าเราถอยให้เขาหน่อย ทุกคนอาจสบายใจกว่า”
ภูเมืองมองแฟ้มบนโต๊ะ
“เรื่องงานมีอะไรอีกไหม”
พิชญาส่ายหน้า แล้วออกไปโดยไม่พูดต่อ
นวลละออได้รับเอกสารเพิ่มเติมก่อนสิบโมง
มีใบบันทึกที่ช่วยแยกได้ว่ารายการหนึ่งในวันเดียวกันเป็นการนัด ส่วนอีกรายการเป็นการมารับบริการ
เธอขีดเส้นใต้แล้วโทรหาภูเมือง
“สองรายการยังใช้ยืนยันว่ามีคนมาสองแห่งพร้อมกันไม่ได้ค่ะ ต้องขอข้อมูลส่วนอื่นต่อ”
“ครับ ส่งสำเนาให้ผมด้วย”
เธอหยุดเมื่อได้ยินน้ำเสียงห่างเหิน
“สารวัตรมีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ไม่มีครับ”
ปลายสายเงียบไป ก่อนเขาถาม
“เมื่อคืนกลับดึกไหม”
“นิดหน่อยค่ะ”
“อยู่กับคุณนนท์?”
เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง
“ค่ะ เขาช่วยดูรถให้”
“ผมเห็นแล้ว”
นวลละออจับโทรศัพท์แน่นขึ้น
“คุณมาโรงพยาบาลหรือคะ”
“ครับ แต่เห็นหมอมีคนดูแลอยู่แล้ว เลยไม่ได้เข้าไป”
คำพูดนั้นทำให้เธอนิ่ง
“คุณก็เลยกลับ?”
“ผมไม่อยากรบกวน”
เธอเม้มปากอยู่ครู่หนึ่ง
“ค่ะ งั้นฉันจะส่งเอกสารให้”
สายจบลงโดยไม่มีใครพูดเรื่องที่อยากพูดจริง ๆ
นวลละออวางโทรศัพท์ แล้วนั่งมองลายมือของตัวเอง
เธอเคยหวังว่าเขาจะมา ไม่ใช่เพื่อจับผิดว่าเธออยู่กับใคร แต่เพื่อบอกให้ชัดว่าเรื่องทั้งหมดคืออะไร
พอเขามาถึง กลับเลือกจากไปโดยไม่เรียกเธอสักคำ
เมย์มาถึงสถานีตำรวจพร้อมซองเอกสารตามนัด
พิชญารับเธอที่หน้าห้องฝ่ายอำนวยการ
“จะถามเรื่องวันแถลงข่าวใช่ไหมคะ”
เมย์พยักหน้า
“หนูเห็นคลิปเต็มแล้วค่ะ ตอนพี่จะจัดปกเสื้อ สารวัตรถอยออก”
รอยยิ้มของพิชญาค้างไปเล็กน้อย
“แล้ว?”
“แต่รูปที่ออกมาดูเหมือนพี่สองคนสนิทกันมาก หนูเลยสงสัยว่าหมอได้ดูคลิปเต็มหรือยัง”
“เรื่องของญากับสารวัตร ให้เขาคุยกันเองดีกว่านะคะ”
“ถ้าเป็นเรื่องของพี่กับสารวัตร ทำไมพี่ต้องไปคุยกับหมอถึงโรงพยาบาลด้วยคะ”
พิชญามองเธอนิ่ง
เมย์ยกซองเอกสารขึ้น
“หนูเอางานมาส่งค่ะ ต้องให้สารวัตรเซ็นรับตรงไหน”
อีกฝ่ายชี้ทางให้ น้ำเสียงเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเมย์เดินพ้นไป พิชญาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ข้อความถึงนวลละออเข้ามาตอนเธอกำลังตรวจสำเนาประวัติ
หมอคะ ญาขอโทษอีกครั้งนะคะ สารวัตรบอกญาแล้วว่าต่อไปไม่ต้องไปคุยกับหมอเรื่องของเรา เขาไม่อยากให้หมอลำบากใจค่ะ
นวลละอออ่านคำว่า เรื่องของเรา ซ้ำ
ข้อความถัดมาตามมาติด ๆ
เขาเห็นหมอมีคุณนนท์คอยดูแล ก็คงสบายใจขึ้น ญาดีใจที่หมอมีคนดี ๆ อยู่ข้าง ๆ นะคะ
เธอค่อย ๆ วางเครื่องลง
ภูเมืองบอกพิชญาเรื่องเมื่อคืน
เขาไม่ได้ถามเธอว่าร้องไห้เพราะอะไร แต่กลับเอาสิ่งที่เห็นไปพูดกับผู้หญิงคนนั้น
นนท์เคาะประตู ก่อนเข้ามาวางใบงานถ่ายภาพ
“มีอะไรให้ผมช่วยเพิ่มไหมครับ”
นวลละออไม่ตอบทันที
เขาเห็นเธอสูดหายใจ จึงดึงเก้าอี้มานั่งห่างจากโต๊ะพอสมควร
“ผมนั่งตรงนี้ได้ไหม”
เธอพยักหน้า
ครู่หนึ่งจึงพูดเบา ๆ
“ฉันไม่ได้อยากให้ใครมาดูแลแทนใครเลยนะ”
นนท์มองเธอ
“ผมรู้ครับ”
“ฉันแค่…เหนื่อย”
“วันนี้ไม่ต้องอธิบายก็ได้”
เธอยกมือปิดตา นนท์เลื่อนกล่องทิชชูให้ แล้วนั่งเงียบอยู่ด้วย
เมย์ออกจากห้องภูเมืองหลังส่งเอกสารเรียบร้อย
ก่อนกลับ เธอหันไปถาม
“สารวัตรคะ ได้บอกหมอเองหรือยังว่าไม่ได้ให้พี่ญาไปหา”
ภูเมืองเงยหน้าทันที
“เมย์รู้เรื่องนี้จากใคร”
“หนูเพิ่งถามพี่ญาค่ะ แล้วเมื่อกี้หมอส่งข้อความมาว่าวันนี้ไม่สะดวกคุยเรื่องส่วนตัว หนูเลยสงสัยว่ามีอะไรเกิดขึ้นอีก”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ห้องสนทนากับนวลละออยังมีเพียงข้อความเรื่องเอกสาร
“เขาส่งมาบอกเมย์?”
“ค่ะ ขอให้หนูไม่ถามเรื่องสารวัตร”
ภูเมืองมองชื่อเธออยู่นาน ก่อนกดโทร
เสียงรอสายดังจนตัด
เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ความเงียบของนวลละออเกิดจากสิ่งที่เขาทำ หรือสิ่งที่ใครบางคนบอกว่าเขาทำ
